Max Wildiers

‘Breed denken, dat was een van de grootste dingen die Max Wildiers ons leerde’ (Gaston Durnez). En of hij gelijk had. Onder het pseudoniem ‘Scrutator’ zou Wildiers voor de krant De Standaard 17 jaar lang honderden columns afleveren. Hij schreef over Vlaanderen, België, Europa en de wereld. Hij lanceerde ook De Standaard der Letteren waarbij hij de ‘letteren’ uitbreidde tot het natuurwetenschappelijke domein.

Naast de artikels was hij ook auteur van belangwekkende en grensverleggende boeken zoals Evolutionisme en wereldbeschouwing of Wereldbeeld en teologie, dat de verwevenheid van kosmologische en theologische inzichten vanaf de middeleeuwen aantoonde en de crisis in het religieuze denken verklaarde. Want hoe moest een gelovige Darwins evolutieleer verzoenen met de katholieke leerstellingen? De omstreden Franse jezuïet Pierre Teilhard de Chardin was Wildiers’ gids om dit vraagstuk op te lossen. Later zal hij het œuvre van de Franse paleontoloog en fenomenoloog postuum uitgeven.

Naast schrijver was hij ook een gevierd docent en veelgevraagd spreker. Als professor theologie aan de universiteit van San Francisco en aan de universiteit van Leuven leidde hij een hele generatie theologen en filosofen op. Maar ook in de vele kleine parochiezalen of grote aula’s in Vlaanderen en Nederland wist hij een groot publiek te bezielen met zijn heldere inzichten.

Johan Christiaens, historicus en master in de theologie en religiewetenschappen, is al jarenlang bezield door Wildiers’ gedachtegoed. In Max Wildiers zonder meer leidt hij ons binnen in de ongemeen boeiende denkwereld van deze minzame theoloog-filosoof.